Ben Çok Erken Öldüm | Şiir

Martılar öterdi her sabah

Evimin kırmızı kiremitli çatısında

Yüzümde mahmur bir tebessüm

İnce bir aralıktan süzülür güneş

Her sabah hiç usanmadan

Suratımın sol köşesini aydınlatır

Tatlı bir sıcaklık yayılır bedenime

Günaydın, derim

Günaydın güneş

Günaydın martılar

İnsan kalabalığı

Sizi pek sevmem ama

Hadi size de günaydın

Martıların ve güneşin hatırına

Ben çok erken öldüm

Henüz kırışmamıştı ellerim

Ve ak düşmemişti saçlarıma

Kimse fark etmedi

Ama ben çok erken öldüm

Ne gaddar bir sabahtı Tanrım

Ne bir kuş ötüşü

Ne de bir çift kanat

Ne bir tebessüm suratımda

Ağzımdan dökülen ayıp bir küfür

Nerede bu güneş?

Hiç aksatmazdı işini oysa

Şimdi, korkmuş bir çocuk gibi

Gri eteklerin ardına gizlenmiş

Aynanın köşesinden bana bakıyor

Kır saçlı bir ihtiyar

O vakit anladım

Meğerse ölmüşüm

İşte yağmur da başladı

Benim için yıkanmak

Ve soğuk yatağa uzanmak vakti

Oysa martı sesleri halen kulağımda

Tanrım

Ben neden erken öldüm?

 

 

Ben Çok Erken Öldüm | Şiir’ için 3 yanıt

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s