Araf

Eli kanlı katiller ordusu geceleri sokaklarda fink atarken, Ali Kemal adında beş para etmez bir adam, her sabah çarpışmaların yorgunluğu ve elbette zaferlerin sarhoşluğuyla adım atıyor hayata. Kimse bilmediğinden korkaklıkla suçluyor onu. Kimisi meczupluğa yoruyor aldırmazlıklarını. Oysa hiçbiri umurunda değil Ali Kemal’in. Kuş ötüşlerini dahi duymuyor nicedir. Fakat son günlerde bir şeyler kurcalamakta kafasını. Düşler… Uyanıkken içinde hiçbir cereyan uyandırmayan eylemler, geceleri yakasına sarılıp yükseltiyor onu. Demek bu ben değilim, diye düşünüyor Ali Kemal. Gece bir başkasıyım, gündüz bir başkası. Sigara yakıyor kederle. Demek reddetmenin de bir onuru kalmadı. Meğer bunca zaman yüz çevirdiklerim korkak ertelemelerden başka bir şey değilmiş; ideallerin terki, gündüz kaldırım köşelerine itilmiş şehvetli fahişenin ellerine gece yarısı merhametle sarılmaktan ibaretmiş.

Öyleyse… Ölümünde anlamı kalmadı sevgili arkadaşım. Kaçacak, kurtulacak bir şey de yok demek bu hayatta. Anlamsız olan her şeyi terk ettiğim gibi, bir hiçlikten bir başkasına yolculuk fikrini de terk ediyorum böylece. Yok olmak dahi çok görüldü, yok edecek bir şey de kalmadı. Öyleyse Araf benim toprağımdır.

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s